لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: آشالازی اختلال حرکتی مری با علت نامشخص می باشد. روشهای تشخیصی آن شامل موارد زیر است: باریوم ازفاگوگرام که ساده و در دسترس است، سینتی گرافی رادیونوکلئید روشی کم هزینه، آسان و در دسترس و قابل تحمل که کمترین همکاری را از بیمار می خواهد و مانومتری مری که همچنان به طور گسترده ای در بالین مورد استفاده است. هدف این مطالعه مقایسه این روش ها با هم قبل و بعد از دیلاتاسیون مری با بالون می باشد. مواد و روش کار: 17 بیمار مبتلا به آشالازی کاردیا هم از نظر علایم بالینی و هم با روش های تشخیصی (مانومتری، ازوفاگوگرام با باریوم و سینتی گرافی) قبل و بعد از درمان با دیلاتاسیون پنوماتیک مورد ارزیابی قرار گرفتند. میزان بهبود در علایم بیماران بعد از درمان تعیین شده و با میزان بهبود در مقادیر نتایج سه روش تشخیصی ذکر شده ارتباط داده شد. میزان بهبود علایم بعد از درمان بر اساس درصد کاهش علایم به دو گروه تقسیم شد: 1- کمتر از 80% پیشرفت، 2- موفقیت شامل بیش تر یا مساوی 80% پیشرفت. یافته ها: 12 (70.6%) از بیماران میزان بهبود در امتیاز علایم بیش تر یا مساوی 80% داشتند. همه اندکس های تشخیصی قبل و بعد از درمان اختلاف آماری معنی داری داشتند. اما اختلاف معنی داری بین دو گروه بهبود علایم از نظر بهبود اندکس های تشخیصی سینتی گرافی یا بلع باریوم وجود نداشت. همچنین هیچ همراهی یا ارتباطی بین امتیاز علایم بالینی و بهبود ارتفاع باریوم یا اندکس تخلیه در سینتی گرافی وجود نداشت. نتیجه گیری: در این مطالعه نتیجه کوتاه مدت خوبی بعد از دیلاتاسیون پنوماتیک بدست آمد که مشابه دیگر مطالعات بود. نتایج مطالعه حاضر نشان داد که به مطالعه آشالازی با باریوم یا سینتی گرافی نباید به تنهایی جهت ارزیابی آشالازی یا کفایت درمان آن اعتماد کرد.  

مقدمه: زمینه و هدف: نارسائی فیستول های شریانی وریدی در بیماران دیالیزی عمدتا در اثر تنگی مسیر وریدی آنهاست. روش معمول برای پیشگیری از تنگی و کاهش فلوی فیستولها استفاده از دیلاتاسیون هیدروستاتیک است. هدف اصلی مطالعه بررسی تاثیر مناسب بودن دیلاتاسیون وریدی با بالون (PBA) نسبت به دیلاتاسیون هیدرواستاتیک (HD) در جهت تعبیه فیستول مناسب برای دیالیز می باشد. روش ها و مواد در یک مطاله ی کاربردی مداخله ای تعداد 38 بیماردر دو گروه 19 نفره باهم مقایسه شدند. یافته ها: تفاوتی در ریسک فاکتورها میان دو گروه وجود نداشت. نارسایی فیستول در گروه PBA وجود نداشت و در این گروه تمامی فیستول ها قابل کارکرد بودند. میزان مداخله مجدد در PBA نسبت به HD به ترتیب 5 به 42 درصد به صورت معنادار بود. میانگین مدت زمان بلوغ در HD 53 روز و در PBA 31 روز بود که تفاوت معنادار بود. نتیجه گیری: انجام بالون آنژیوپلاستی اولیه) PBA ( پیش از ایجاد یک AVF برای همودیالیز به عنوان یک روش بی خطر امکان پذیر است. و عوارض ناشی از آن نسبت به روش استاندارد اتساع هیدرواستاتیک) HD ( بطور چشگیری کمتر است.

زمینه و هدف: اتساع تنگی راه خروجی معده Gastric Outlet Obstruction (GOD) به روش اتساع آندوسکوپیک با بالون Endoscopic Balloon Dilatation (EBD) از روش های درمانی جدید برای بیماران مبتلا به تنگی فیبروتیک پیلور و دئودنال می باشد. با این حال در مطالعات گوناگون، نتایج حاصل از این روش بر اساس اتیولوژی منجر به انسداد، متفاوت گزارش شده است. هدف از اجرای طرح حاضر، تعیین میزان پاسخ درازمدت به درمان بیماران مبتلا به GOO با روش EBD می باشد.روش بررسی: در طی مطالعه آینده نگر 3 ساله، 45 بیمار GOO تحت EBD قرار گرفتند. میانگین سنی بیماران 43.7±18.1 سال بود و %86.7 بیماران مرد بودند. شدت درد شکم بلافاصله قبل از انجام دیلاتاسیون و یک ماه پس از آن بر مبنای آزمون VAS سنجیده شد. بیماران در یک ماه اول، هر هفته و سپس ماهانه پی گیری شدند که در این مدت %27 مجددا تحت دیلاتاسیون با بالون قرار گرفتند.یافته ها: نتایج طی 9.9±5.8 ماه پی گیری و ثبت شد. شایع ترین اتیولوژی زمینه ای منجر به GOO، اولسر پپتیک (%53) گزارش گردید. %71.1 از بیماران H.Pylori مثبت بودند. فراوانی پاسخ به روش درمانی با بالون %80 بود و در مجموع 8 بیمار برای درمان جراحی معرفی شدند. کاهش شدت درد شکم در بیماران پاسخ دهنده به درمان نسبت به سایرین معنی دار بود. بین میزان پاسخ به EBD و دو شاخص ابتلا به عفونت H.Pylori و مصرف سیگار رابطه معنی داری وجود نداشت.نتیجه گیری: دیلاتاسیون آندوسکوپیک با بالون روشی موثر و با نتایج بلند مدت مطلوب در درمان اکثر بیماران مبتلا به GOO محسوب می گردد.

مقدمه: دیلاتاسیون سرویکس در موارد دیلاتاسیون و کورتاژ و نیز هیستروسکوپی ضروری است. بخشی از عوارضِ حین عمل به علت دیلاتاسیون سخت سرویکس می باشد. یافتن موادی که بتوانند عبور از سرویکس را تسهیل نمایند، امری مهم است. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر میزوپروستول واژینال بر آمادگی سرویکس در بیماران کاندید این عمل می باشد.روش کار: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی بر روی 60 بیمار کاندید دیلاتاسیون و کورتاژ صورت گرفت. در 30 بیمار (گروه مورد)، میزوپروستول 200 میکروگرم (یک قرص)، 4 ساعت قبل از عمل در فورنیکس خلفی واژن گذاشته شد، در حالی که در 30 بیمار دیگر (گروه کنترل)، از دارونما استفاده گردید. سپس دو گروه از نظر نیاز به استفاده از دیلاتاتور هگارِ باریک تر از 5، جهت دیلاتاسیون سرویکس و طول مدت دیلاتاسیون و کورتاژ با یک دیگر مقایسه شدند.یافته ها: بیماران دوگروه از نظر سن، پاریتی، نحوه زایمان قبلی با یک دیگر تفاوت معنی داری نداشتند. درگروه مورد، 6 نفر (20%) و درگروه کنترل  26نفر (87%)، نیاز به استفاده از دیلاتاتور هگار باریک تر از 5، جهت دیلاتاسیون سرویکس پیدا کردند (p<0.005) که این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود. میانگین طول مدت دیلاتاسیون و کورتاژ در گروه کنترل4 ±19 دقیقه و در گروه مورد 2.8±12.7 دقیقه بود،که این مورد نیز اختلاف آماری معنی داری را نشان داد .(p<0.001)نتیجه گیری: میزوپروستول واژینال می تواند داروی مناسبی جهت آمادگی سرویکس قبل از انجام دیلاتاسیون و کورتاژ باشد و باعث خواهد شد که سرویکس با سهولت بیش تری دیلاته شود.

مقدمه: آشالازی اختلال عصبی اسفنکتر تحتانی مری است که سبب عدم پریستالسیسم در مری و باز شدن کامل این اسفنکتر می شود. روش های معمول برای درمان آشالازی شامل: درمان دارویی: تزریق بوتولیسم، دیلاتاسیون با بالن و جراحی که می باشد. در بزرگسالان دیلاتاسیون با بالن به عنوان اولین قدم درمانی به خوبی شناخته شده است. در کودکان نیز مطالعات متعدد ولی محدودتری صورت گرفته که اثربخشی آن را نشان می دهد و بسیاری از مراکز معتبر به عنوان اولین راه درمانی در آشالازی کودکان از آن استفاده می کنند. لذا بر آن شدیم که روش درمانی دیلاتاسیون با بالن را در آشالازی کودکان ایرانی جهت بررسی میزان اثربخشی آن به انجام برسانیم و مطالعه ای در این زمینه به عنوان پایه در داخل کشور داشته باشیم.روش کار: 25 کودک 12) پسر و 13 دختر(، از 4.5 ماهگی تا 14 سالگی با میانگین سنی و انحراف معیار 4.61) ±9.52 سال( مبتلا به آشالازی که در سال های 1376-1382 در دو مرکز بیمارستانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران، تحت درمان با روش دیلاتاسیون با بالن های TTS و مخصوص آشالازی rigiflex (با توجه به سن) زیر دید مستقیم آندوسکوپی قرار گرفتند، وارد مطالعه شدند. این بیماران به فواصل 1 و 2 و سپس هر 6 ماه یکبار و به مدت تقریبی 36.7 ماه از نظر علایم بالینی پیگیری شدند که در صورت عود علایم از اندازه های بالاتر بالن جهت درمان استفاده شده است. بهبودی در کودکان بالای 5 سال عبارت بود از: جمع امتیازات جدول علایم بالینی بعد از درمان به قبل از درمان کمتر از %50 و عود به نسبت بیش از %50 و در شیرخواران و کودکان کمتر از 5 سال عبارت بود از: عدم استفراغ، بهبودی اتساع مری و حرکات LES با دم و بازدم و عدم وجود ازوفاژیت در آندوسکوپی. تمامی بیماران در مدت دیلاتاسیون و به مدت 6 ساعت پس از نظر هرگونه عوارض جانبی (به خصوص خونریزی و پرفوراسیون) تحت نظر بودند. در این مطالعه کودکانی که اعمال جراحی قبلی بر روی مری داشتند از مطالعه حذف شدند.نتایج: در این تحقیق 39 بار دیلاتاسیون برای 25 بیمار انجام شد 1.56) بار بریا هر بیمار( که %48 (12) بیماران یکبار، %48 دوبار و یک بیمار 3 بار مورد دیلاتاسیون قرار گرفتند. یک بیمار (%4) پس از دوبار دیلاتاسیون باز هم دچار عود علایم شده که به دلیل عدم رضایت ولی به اقدام مجدد به عنوان شکست درمانی در نظر گرفته شده و توصیه به جراحی شد. در این مطالعه 5 کودک زیر 5 سال وجود داشت که همگی (%100) پس از درمان بهبودی یافته و تا اتمام پیگیری مشکلی نداشتند. در کل %96 بیماران پاسخ به درمان داشته اند که براساس جدول vantrappen %64 پاسخ درمانی عالی، %8 پاسخ خوب و %24 پاسخ متوسط داده بودند. در طول مطالعه هیچگونه عارضه جانبی جدی ناشی از دیلاتاسیون مشاهده نشد.نتیجه گیری: دیلاتاسیون با بالن جهت درمان آشالازی کودکان بسیار موثر و مطمئن می باشد که تا چندین نوبت قابل انجام است، لذا به عنوان اولین اقدام درمانی در اینگونه کودکان وزیر دید مستقیم آندوسکوپی و به صورت سرپایی توصیه می شود.

مقدمه: افیوژن مزمن پریکارد که بدخیمی سر دسته علل آن است گرچه برخلاف تامپوناد حاد، ممکنست تهدیدکننده حیات نباشد، ولی با تحت فشار قرار دادن اعضای مجاور یا حفرات قلبی باعث مرگ و میر قابل توجهی در بیماران می شود. در نتیجه تشخیص سریع و درمان موثر و مطمئن آن نقش مهمی در کیفیت زندگی و طول عمر بیمار خواهد داشت.روش های مختلف درمانی با میزان موفقیت متفاوت برای افیوژن مزمن پریکاردیوسنتز ساده (میزان موفقیت متوسط 47%) یا با درناژ مداوم با کاتتر (78%)، اسکلروتراپی (83%)، رادیوتراپی خارجی (69%)، انواع روش های جراحی (92-84 %) و پریکاردیوتومی با بالون از طریق پوست (96%) اشاره نمود.روش کار: پریکاردیوتومی با بالون از طریق پوست یک روش درمانی غیر جراحی بویژه در تامپوناد راجعه به علت بدخیمی است که در آن پس از تخلیه قسمت اعظم مایع پریکارد از طریق پریکاردیوتومی ساب گزیفوئید، با استفاده از یک کاتتر بالون دار، دریچه ای در پریکارد جداری ایجاد می شود.نتایج: در مجموع به نظر می رسد در کنار مرگ و میر کمتر، نتایج فوری و درازمدت پریکاردیوتومی با بالون در بیماران افیوژن بدخیم پریکارد مشابه پریکاردیومی جراحی شد. هر چند نقش آن در درمان بیماری غیر بدخیم پریکارد مشابه هنوز به طور کامل روشن نیست.در این مقاله ضمن معرفی این روش و مقایسه آن با سایر روش ها، انجام موفقیت آمیز آن را در یک بیمار با تامپوناد راجعه با سابقه سرطان درمان شده معده، بررسی گردید.

آشالازی یک اختلال حرکتی اولیه مری است که باعث اختلال در تخلیه مری می شود. تشخیص این بیماری بر اساس علایم بالینی است که توسط یافته های رادیولوژیک؛ آندوسکوپیک و بررسی های مانومتری تایید می شود. درمان های بسیاری برای آشالازی مطرح شده است در این مطالعه ما در سایت pubmed جستجو و مقالات اصیل و مروری را بررسی کردیم و در نهایت آخرین اطلاعات را راجع به این بیماری به ویژه در زمینه راه های گوناگون درمان و هم چنین تجارب ایرانیان در درمان آشالازی را گزارش کردیم.میوتومی به روش لاپاروسکوپیک به همران فوندوپلیکاسیون بهترین روش درمان جراحی آشالازی بوه، میزان موفقیت و پاسخ درمانی بالایی دارد، ولی هزینه میوتومی نسبت به سایر روش ها بیشتر و مدت زمان ریکاوری آن طولانی تر است. دیلاتاسیون مرحله ای اسفنکتر تحتانی مری با بالون (graded pneumatic dilation) یک جایگزین مناسب و کم خطر است. تزریق سم بوتولینوم به داخل اسفنکتر تحتانی مری (LES) قبل از انجام دیلاتاسیون ممکن است باعث افزایش میزان بهبود شود؛ هر چند این روش نیازمند مطالعات بیشتر است. به علت فقدان مطالعات کافی در رابطه با نقش استنت گذاری در درمان آشالازی در حال حاضر این روش پیشنهاد نمی شود. به طور خلاصه باید گفت روش جراحی انتخابی در درمان آشالازی میوتومی لاپاروسکوپیک بوده و دیلاتاسیون با بالون می تواند جایگزین موثری به عنوان یک روش درمانی غیر جراحی باشد، که در اغلب بیماران آشالازی به عنوان اولین روش درمانی توصیه شود.

زمینه و هدف: بالون پمپ داخل آئورت(Intra Aortic Ballon Pump=IABP)  یک دستگاه مکانیکی است که جهت کمک به حفظ جریان خون سیستمیک مورد استفاده قرار می گیرد و یک درمان پذیرفته شده در بیمارانی که علایم همودینامیک آن ها چه قبل و چه بعد از عمل جراحی شدیدا تحت مخاطره قرار گرفته، محسوب می شود. این مطالعه جهت بررسی عوامل تعیین کننده زنده ماندن یا زنده نماندن بیمارانی که بعد از جراحی قلب به بالون پمپ نیاز دارد انجام شده است.روش بررسی: این مطالعه به صورت گذشته نگر بر روی 46 بیمار از 2200 بیماری که طی یک سال تحت عمل جراحی بای پس عروق کرونر(Coronary Artery Bypass Grafting=CABG)  در بیمارستان شهید رجایی تهران قرار گرفته اند و نیاز به بالون پمپ پیدا کرده اند انجام گرفته است. این بیماران به دو گروه: شامل گروهی که زنده ماندند (33 نفر) 2- گروهی که فوت کردند (13 نفر) تقسیم شدند، و گروه دوم به دو زیر گروه بیمارانی که از بالون پمپ جدا شدند و بیمارانی که از بالون پمپ جدا نشدند، تقسیم گردیدند. متغیرهای بررسی شده برای هر بیمار عبارتند از: سن، جنس، سطح بدن، سیگاری بودن، سابقه انفارکتوس میوکارد(Myocardial Infarction=MI) دیابت قندی، هیپرتانسیون، میزان کسر خروجی خون از بطن چپ (Ejection Fraction=EF) میزان فعالیت افراد بر حسب معیارهای انجمن قلب و عروق کانادا(Canadian Cardiovascular Society=CCS) سابقه عمل جراحی قلب، مدت زمان گردش خون برون پیکری(Cardio Pulmonary Bypass=CPB)، کلامپ آئورت(Aortic Cross Clamping=ACC)، وابستگی به بالون پمپ، تهویه مکانیکی و طول مدت بستری در بخش مراقبت های ویژه(Intensive Care Unit=ICU).  اختلاف بین دو گروه به وسیله chi-Square و Student test آنالیز شده p>0.05 با اهمیت تلقی گردید.یافته ها: کلیه افرادی که زنده ماندند 17/71 درصد و در مورد افرادی که زنده نماندند 3/28 درصد بود. افرادی که زنده نماندند از نظر میزان فعالیت طبق معیارهای انجمن قلب و عروق کانادا(CCS)  بیشتر در کلاس III و IV بودند p=0.03 همچنین میزان کسر خروجی خون از بطن چپ(EF)  کم تری داشتند p=0.013 مدت زمان پمپ و کلامپ آئورت طولانی تری داشتند p=0.01 و p=0.02 و در سایر موارد اختلاف معنی داری مشاهده نشد (p>0.05) از بیمارانی که زنده نماندند، 6 بیمار از بالون پمپ جدا شده و 7 بیمار از آن جدا نشدند ولی در نهایت همه آن ها به دلیل نارسایی قلبی، p=0.009 نارسایی کلیوی p=0.059 و نارسایی تنفسی p=0.3 فوت نمودند.نتیجه گیری: از این مطالعه می توان نتیجه گرفت که مهم ترین عامل مرگ در بیمارانی که از بالون پمپ جدا نشدند نارسایی قلبی بوده و بیمارانی که میزان کسر خروجی خون از بطن چپ کمتر از 30 درصد (EF<30%) داشته اند پیش آگهی بدتری را دارا بودند. در بیمارانی که از بالون پمپ جدا شدند به ترتیب نارسایی کلیه، نارسایی قلبی و تنفسی عامل تعیین کننده مرگ و میر آن ها بوده است.